Wszystkie książki Dawkinsa traktują o ewolucji, czy zdołał napisać jeszcze coś nowego? Teoretycznie było to niemożliwe. A jednak. Opowieść jest tu trochę inna, przeciwnikiem są szeroko pojęci kreacjoniści, adresatem jest każdy, ale mam wrażenie, że przede wszystkim ludzie młodzi. Przerzucając strony wpadamy na całostronicowe tytuły rozdziałów, jak okrzyki, Masz to przed nosem, Brakujące ogniwo? Czemu brakujące? Kolejny rozdział: Już nie!, Tobie zajęło to dziewięć miesięcy! Arka kontynentów, Historia zapisana w nas.

Milowymi krokami zbliżają się wybory w Iraku. Czy powinno nas to obchodzić? Czy w jakikolwiek sposób może to wpłynąć na nasze życie? Co właściwie oznacza zderzenie cywilizacji? Czy jak chciał Huntington jest to konflikt między chrześcijaństwem i islamem, czy między demokracją a totalitaryzmem? Czy to zderzenie ma miejsce tylko na odległych frontach Bliskiego Wschodu, czy możemy je obserwować i na własnym podwórku? To co dzieje sie w Iraku wydaje się być dziś szczególnie ważne. Zdaniem jednych istnieje tam szansa na zwycięstwo demokracji, inni cieszą się możliwością klęski Amerykanów. Warto posłuchać głosów docierających z tamtego frontu.

Materializm nie traktuje ,,odbicia jako zwykłej kopii w umyśle ludzkim umieszczonych przed człowiekiem przedmiotów, jak ma to miejsce w wypadku odbicia w lustrze czy na zdjęciu. Słowa 'odbicie' nie należy rozumieć w czysto fizycznym sensie. Dzieje się to wraz z dokonywaną przez mój umysł pojęciową analizą odbijanego przez siatkówkę przedmiotu. Podmiot zaczyna przy pomocy szeregu pojęć i kategorii dotychczas posiadanej wiedzy o podobnych przedmiotach i ich właściwościach, oraz o ich znaczeniu dla życia, nabytych w życiowym doświadczeniu i przekazanych przez kulturę ,,odtwarzać ten przedmiot duchowo, najpierw w postaci określonego przedstawienia, a następnie intelektualnego poglądu na jego temat. Im czynności te są sprawniejsze, w im większym stopniu uczestniczy w tym procesie nagromadzona przez doświadczenie i naukę wiedza o podobnych przedmiotach, tym więcej człowiek dostrzega w przedmiocie niż inne osobniki ze świata zwierzęcego.

Eukarionty mogą być dużo starsze niż myślimy. Mogły istnieć już 3,2 miliarda lat temu. Do teraz najstarsze znane skamieliny komórek eukariotycznych (tj. prawdziwych komórek z chromosomami i jądrem) datowano na 1,8 miliarda lat p.t., zakładano więc, że wyewoluowanie komórki eukariotycznej z komórki bakteryjnej zabrało dużo czasu (mikro-skamieliny bakteryjne pojawiają się około3,5 miliarda lat temu). To nowe znalezisko, jeśli prawdziwe, spycha początki prawdziwych komórek bardzo blisko do początków samych komórek prokariotycznych, a więc może prawdziwej komórce nie było tak trudno wyewoluować.

Język angielski pełen jest metafor łączących czystość moralną zarówno z czystością fizyczną, jak i jasnością. Mówimy o czystej świadomości (clean consciences), czystych myślach (pure thoughts) i brudnych złodziejach (dirty thieves). Jesteśmy nieufni wobec ciemnych sprawek (shady behaviour) oraz posługujemy się światłem i ciemnością, jako symbolami dobra i zła. Istnieje jednak więcej tego typu przykładów niż możemy sobie wyobrazić. Sam zapach pachnącego czystością pokoju może sprowadzić ludzi na drogę cnoty i sprawić, że wybiorą szczodrość nad chciwością lub dobroczynność nad zobojętnieniem. Równocześnie przyćmione światło lub okulary przeciwsłoneczne mogą popychać w kierunku egoizmu i oszustwa.

Dzisiejsza Afryka jest kontynentem ciemności nie dlatego, że istnieje jakieś fundamentalne zło czy, że czegoś brakuje w naszej geografii lub w warunkach klimatycznych. Afryka jest kontynentem ciemności z powodu niezliczonych aktów niesprawiedliwości, które zalewają nasz region. Afryka jest zanurzona w ciemności z powodu panowania społecznej anomii, terroru barbarzyństwa, wszechobecnej bezkarności, przestępczości i gwałtów.

Jako prawnik pani Blair powinna być w stanie odróżnić niedopuszczalne następstwo wydawania łagodniejszych wyroków wierzącym dlatego, że są wierzącymi; z czego wynika, że niewierzący powinni otrzymywać mniej łagodne wyroki. Gdyby wydając wyrok na osobę, o której wiedziałaby, że jest niereligijna, powiedziała - dwukrotnie - Zastosuję pełną karę przewidzianą prawem w oparciu o fakt, że nie jest pan osobą religijną zasługiwałaby na nie mniejsze oburzenie, niż to, które wywołała, z tej prostej przyczyny, że jest to logiczna odwrotność tego, co rzeczywiście powiedziała, i byłoby to równie nieakceptowane.

Słabość, której zdarzyła się pomyłka szukała winnego. Strach zmuszał słabość do skrycia się za wielkim i silnym winnym, ale żeby mogła zrzucić na niego winę, winny musiał być silny i wielki, tak, aby słabość mogła oczyścić swe sumienie przekonaniem, że przeciwko takiemu silnemu winnemu nikt i nic nie miałoby szans, winy więc praktycznie nie ma. Wtedy staje się uzasadniona próba odrzucenia odpowiedzialności i konsekwencji. Można winnym zrobić ciało z jego potrzebami, można w ogóle wyolbrzymiać wszystkie napotykane przeszkody: te które się przeszło, aby podnieść rangę swego działania i nadać mu znamiona zwycięstwa, te których nie udało się usunąć, wyolbrzymić tak, aby porażka człowieka nie umniejszała.

23 maja 1944 roku wiceprezydent USA Henry Wallace wybrał się na Kołymę - zespół łagrów sowieckich, znany z tego, że niewielu było dane go przeżyć. Po powrocie do USA, w książce iSoviet Asia Mission /ipisał: Naród rosyjski i amerykański instynktownie lubią się nawzajem. Ani Rosjanie, ani Amerykanie nie chcą posługiwać się nowoczesną techniką jako narzędziem wojny. Pragną jedynie podnosić swój poziom życia i nie chcą eksploatować innych narodów. Jak to możliwe, że wiceprezydent (z prezydentem wcale nie było lepiej) najpotężniejszego państwa na świecie tak łatwo dał się nabrać sowieckiej propagandzie? Co skłoniło tysiące innych by uwierzyć w mit ojczyzny proletariatu i zanegować brutalną prawdę o jego ciemnej stronie? Odpowiedzi na te i inne pytania dostarcza znakomita książka polskiego uczonego, wykładającego w Stanach - Dariusza Tołczyka pod tytułem iGułag w oczach Zachodu/i.

Technikę wyciągania kolorów ze skamieniałych melanosomów jako pierwszy opracował Jakob Vinther z Uniwersytetu Yale. Użył jej do pokazania, że pióra ptaków pochodzące z okresu kredy mają prawdopodobnie czarne i białe paski, a następnie, że inne skamieniałe pióra mają opalizujący, szpakowaty połysk. Były to jednak przyczynkowe publikacje, nawet ubiegłotygodniowa publikacja o kolorachi Sinosauropteryxa /i oparta była na badaniu fragmentów jednego osobnika.

Jeffrey Herf, profesor współczesnej historii Europy na University of Maryland, College Park, napisał niedawno książkę iNazi Propaganda for the Arab World/i, opublikowną przez Yale University Press. W 2006 r. opublikował książkę iThe Jewish Enemy: Nazi Propaganda during World War II and the Holocaust/i. Egipska dziennikarka, Soha ElSaman, przeprowadziła rozmowę z Herfem dla egipskiego dziennika Al-Masry Al-Youm, żeby przedyskutować jego najnowszą publikację.

Filozofia neopozytywizmu jest szczególnym poglądem na poznanie i filozofię, a także na zespół postulatów na temat sposobu uprawiania nauki. Jej korzenie sięgają do starożytności (Protagoras, epikurejczycy), jednak za głównych jej prekursorów uważa się G. Berkeleya, D. Hume'a, J. St. Milla, E. Macha i R. Avenariusa. W niektórych kwestiach neopozytywiści XX w. tylko częściowo zmienili rezultaty, do jakich doszli angielscy empiryści XVIII w.. Ogólne założenia i nastawienie badawcze neopozytywistów wywarły duży wpływ na rozwój polskiej filozofii okresu międzywojennego, a w konsekwencji także na lata powojenne.

Studiowałem socjologię. Uczył nas niegdyś profesor Stanisław Ossowski, że socjologia jest raczej wiedzą, mądrością, niż nauką. Istotnie, od czasu do czasu na rynku księgarskim pojawia się książka jakiegoś socjologa, która zachwyca swoją mądrością. Znacznie częściej na łamach prasy czy w telewizji spotykamy się z wypowiedziami socjologów, które zatykają rozmiarami swojej głupoty. W telewizji i na łamach prasy socjolodzy i politolodzy występują zazwyczaj jako eksperci i są to nieodmiennie eksperci partyjni, których ekspertyza całkowicie potwierdza słuszność linii generalnej ich partii i naukowo dowodzi niesłuszności idei politycznych przeciwników. Nie bawiąc się nawet w analizę merytorycznej wartości tych ekspertyz można zauważyć, że tak usłużna nauka budzi wyłącznie obrzydzenie nawet przeciętnego odbiorcy.

Ta organizacja jest drogocenna dla mnie i dla milionów innych ludzi, włącznie z wielu tysiącami mężczyzn i kobiet, którzy byli i są więzieni i maltretowani z powodu swojej odwagi jako dysydenci, i którzy odzyskali wolność dzięki niestrudzonej pracy Amnesty International. Tak więc informacja o jej degradacji i polityzacji oznacza informację o kryzysie moralnym, który ma globalne konsekwencje.

W Walentynki saudyjska policja religijna wzmogła swoją obecność w całym kraju, szczególnie w pobliżu kwiaciarni i sklepów z upominkami nie dopuszczając, by ludzie kupowali przedmioty związane z tym świętem. Ta polityka, zastosowana także w ubiegłych latach, spowodowała debatę w prasie saudyjskiej. Jedni potępiali i wyśmiewali obyczaj obchodzenia Walentynek, nazywając go głupim i obcym kulturze saudyjskiej, inni sprzeciwiali się zakazowi, nazywając go niewłaściwym i prymitywnym lub przedstawiając go jako pogwałcenie wolności jednostki. Niektóre artykuły nawoływały także do ustanowienia międzynarodowego święta poświęconego miłości i przyjaźni lub do ustanowienia saudyjskiego święta równoważnego z Walentynkami.